Ps. 135:1-21
1. Alleluja. Chwalcie imię Pana, Chwalcie, słudzy Pańscy,
2. Którzy służycie w domu Pana, W przedsionkach domu Boga naszego!
3. Chwalcie Pana, gdyż dobry jest Pan, Grajcie imieniu jego, bo jest miłe!
4. Gdyż Pan wybrał sobie Jakuba, Izraela na własność swoją.
5. Zaiste, wiem, że wielki jest Pan, A Pan nasz jest nad wszystkich bogów.
6. Pan czyni wszystko, co zechce, na niebie i na ziemi, W morzach i we wszystkich głębinach.
7. On sprowadza chmury z krańców ziemi, Wywołuje błyskawice z deszczem, Wypuszcza wiatr ze swoich komór.
8. Pobił pierworodne Egiptu, Zarówno ludzi, jak zwierzęta.
9. Dokonał znaków i cudów pośród ciebie, Egipcie, Na faraonie i na wszystkich jego sługach.
10. Pobił wiele narodów I zabił potężnych królów.
11. Sychona, króla Amorejczyków, I Oga, króla Baszanu, I wszystkie królestwa Kanaanu.
12. A ziemię ich dał w dziedzictwo, W dziedzictwo Izraelowi, ludowi swemu.
13. Panie! Imię twoje trwa na wieki, Panie, pamięć twoja po wszystkie pokolenia.
14. Albowiem Pan sądzić będzie lud swój, A nad sługami swymi zlituje się.
15. Bożki pogan są ze srebra i złota, Są dziełem rąk ludzkich.
16. Mają usta, a nie mówią, Mają oczy, a nie widzą.
17. Mają uszy, a nie słyszą, Nie ma też tchnienia w ich ustach.
18. Niech będą podobni do nich twórcy ich, Wszyscy, którzy im ufają!
19. Domu Izraela, błogosław Pana; Domu Aarona, błogosław Pana!
20. Domu Lewiego, błogosław Pana! Wy, którzy boicie się Pana, błogosławcie Pana!
21. Niech będzie błogosławiony z Syjonu Pan, który mieszka w Jeruzalemie! Alleluja.

Jan. 12:1-50
1. A na sześć dni przed Paschą poszedł Jezus do Betanii, gdzie był Łazarz, który umarł, a którego Jezus wzbudził z martwych.
2. Tam więc przygotowali mu wieczerzę, a Marta posługiwała, Łazarz zaś był jednym z tych, którzy z nim siedzieli przy stole;
3. A Maria wzięła funt czystej, bardzo drogiej maści nardowej, namaściła nogi Jezusa i otarła je swoimi włosami, a dom napełnił się wonią maści.
4. A Judasz Iskariot, jeden z uczniów jego, syn Szymona, który miał go wydać, rzekł:
5. Czemu nie sprzedano tej wonnej maści za trzysta denarów i nie rozdano ubogim?
6. A to rzekł nie dlatego, iż się troszczył o ubogich, lecz ponieważ był złodziejem, i mając sakiewkę, sprzeniewierzał to, co wkładano.
7. Tedy rzekł Jezus: Zostaw ją; chowała to na dzień mojego pogrzebu.
8. Albowiem ubogich zawsze u siebie mieć będziecie, lecz mnie nie zawsze mieć będziecie.
9. A wielu z ludu żydowskiego dowiedziało się, że tam jest, i przyszli nie tylko dla Jezusa, ale także, by zobaczyć Łazarza, którego wzbudził z martwych.
10. A arcykapłani naradzali się, aby i Łazarza zabić,
11. Gdyż wielu Żydów z powodu niego odeszło i uwierzyło w Jezusa.
12. Nazajutrz liczna rzesza, która przybyła na święto, usłyszawszy, że Jezus idzie do Jerozolimy,
13. Nabrała gałązek palmowych i wyszła na jego spotkanie, i wołała: Hosanna! Błogosławiony, który przychodzi w imieniu Pańskim, król Izraela!
14. A Jezus znalazłszy oślę, wsiadł na nie, jak napisano:
15. Nie bój się, córko syjońska! Oto król twój przychodzi, siedząc na źrebięciu oślicy.
16. Tego początkowo nie zrozumieli uczniowie jego, lecz gdy Jezus został uwielbiony, wtedy przypomnieli sobie, że to było o nim napisane i że to uczynili dla niego.
17. Świadczyła więc o nim rzesza, która z nim była, gdy Łazarza wywołał z grobu i wzbudził z martwych.
18. Dlatego lud wyszedł na jego spotkanie, ponieważ usłyszeli, że On dokonał tego cudu.
19. Tedy mówili faryzeusze między sobą: Widzicie, że nic nie wskóracie, oto cały świat poszedł za nim.
20. A byli niektórzy Grecy wśród tych, którzy pielgrzymowali do Jerozolimy, aby się modlić w święto.
21. Ci tedy podeszli do Filipa, który był z Betsaidy w Galilei, z prośbą, mówiąc: Panie, chcemy Jezusa widzieć.
22. Poszedł Filip i powiedział Andrzejowi, Andrzej zaś i Filip powiedzieli Jezusowi.
23. A Jezus odpowiedział im, mówiąc: Nadeszła godzina, aby został uwielbiony Syn Człowieczy.
24. Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, jeśli ziarnko pszeniczne, które wpadło do ziemi, nie obumrze, pojedynczym ziarnem zostaje; lecz jeśli obumrze, obfity owoc wydaje.
25. Kto miłuje życie swoje, utraci je, a kto nienawidzi życia swego na tym świecie, zachowuje ku żywotowi wiecznemu.
26. Jeśli kto chce mi służyć, niech idzie za mną, a gdzie Ja jestem, tam i sługa mój będzie; jeśli kto mnie służy, uczci go Ojciec mój.
27. Teraz dusza moja jest zatrwożona, i cóż powiem? Ojcze, wybaw mnie teraz od tej godziny? Przecież dlatego przyszedłem na tę godzinę.
28. Ojcze, uwielbij imię swoje! Odezwał się więc głos z nieba: I uwielbiłem, i jeszcze uwielbię.
29. Lud więc, który stał i słyszał, mówił, że zagrzmiało, inni mówili: Anioł do niego przemówił.
30. Jezus, odpowiadając, rzekł: Nie gwoli mnie odezwał się ten głos, ale gwoli was.
31. Teraz odbywa się sąd nad tym światem; teraz władca tego świata będzie wyrzucony.
32. A gdy Ja będę wywyższony ponad ziemię, wszystkich do siebie pociągnę.
33. A to powiedział, by zaznaczyć, jaką śmiercią umrze.
34. Ale lud mu odpowiedział: Słyszeliśmy z zakonu, że Chrystus trwa na wieki; jakże więc możesz mówić, ze Syn Człowieczy musi być wywyższony? Kimże jest ów Syn Człowieczy?
35. Na to rzekł im Jezus: Jeszcze na małą chwilę światłość jest wśród was. Chodźcie, póki światłość macie, aby was ciemność nie ogarnęła; bo kto w ciemności chodzi, nie wie, dokąd idzie.
36. Wierzcie w światłość, póki światłość macie, abyście się stali synami światła. To Jezus powiedział, i odszedłszy, ukrył się przed nimi.
37. A chociaż tyle cudów dokonał wobec nich, nie wierzyli w niego,
38. Aby się wypełniło słowo proroka Izajasza, jakie wypowiedział: Panie, któż uwierzył wieści naszej, a komu objawiło się ramię Pana?
39. Dlatego nie mogli uwierzyć, że znowu rzekł Izajasz:
40. Zaślepił oczy ich I zatwardził serce ich, Aby nie widzieli oczami swymi I nie rozumieli sercem swym, I żeby się nie nawrócili, I żebym ich nie uzdrowił.
41. To powiedział Izajasz, gdyż ujrzał chwałę jego i mówił o nim.
42. Mimo to jednak wielu członków Rady uwierzyło w niego, ale gwoli faryzeuszów nie wyznawali swej wiary, żeby nie zostali wyłączeni z synagogi;
43. Umiłowali bowiem bardziej chwałę ludzką niż chwałę Bożą.
44. A Jezus zawołał donośnym głosem: Kto wierzy we mnie, nie we mnie wierzy, ale w tego, który mnie posłał.
45. Kto mnie widzi, widzi tego, który mnie posłał.
46. Ja jako światłość przyszedłem na świat, aby nie pozostał w ciemności nikt, kto wierzy we mnie.
47. A jeśliby kto słuchał słów moich, a nie przestrzegał ich, Ja go nie sądzę; nie przyszedłem bowiem sądzić świata, ale świat zbawić.
48. Kto mną gardzi i nie przyjmuje słów moich, ma swego sędziego: Słowo, które głosiłem, sądzić go będzie w dniu ostatecznym;
49. Bo Ja nie z siebie samego mówiłem, ale Ojciec, który mnie posłał, On mi rozkazał, co mam powiedzieć i co mam mówić.
50. I wiem, że przykazanie jego jest żywotem wiecznym. Przeto, co Ja wam mówię, mówię tak, jak mi powiedział Ojciec.

Tren. 3:1-66
1. Ja jestem tym mężem, który zaznał niedoli od rózgi jego gniewu.
2. Prowadził mnie i zawiódł do ciemności, gdzie nie ma światła.
3. Tylko przeciwko mnie zwraca dzień po dniu swoją rękę.
4. Zniszczył moje ciało i skórę, połamał moje kości.
5. Spiętrzył wokół mnie wysoko gorycz i mozół.
6. Kazał mi mieszkać w ciemnościach jak dawno zmarłym.
7. Zagrodził mi wyjście, zakuł w ciężkie kajdany.
8. A choć krzyczę i błagam, nieczuły jest na moją modlitwę.
9. Moje drogi zagrodził kamieniem ciosanym, poplątał moje ścieżki.
10. Czyha na mnie jak niedźwiedź, jak lew w ukryciu.
11. Moje drogi zrobił krętymi, mnie zaś nieużytkiem, doprowadził mnie do obłędu.
12. Naciągnął swój łuk i wziął mnie za cel swoich strzał.
13. Przebił moje nerki strzałą ze swojego kołczana.
14. Stałem się pośmiewiskiem dla całego mojego ludu, ich pieśnią szyderczą na co dzień.
15. Nasycił mnie goryczą, napoił piołunem.
16. Starł na krzemieniu moje zęby, wdeptał mnie w popiół.
17. Mojej duszy odebrał spokój, tak że zapomniałem, co to jest szczęście.
18. I myślałem: Przepadła moja siła żywotna i moja nadzieja w Panu.
19. Wspominanie własnej niedoli i udręki to piołun i trucizna.
20. Moja dusza bezustannie to wspomina i trapi się we mnie.
21. To biorę sobie do serca i w tym jest moja nadzieja,
22. Niewyczerpane są objawy łaski Pana, miłosierdzie jego nie ustaje.
23. Każdego poranku objawia się na nowo, wielka jest wierność twoja.
24. Pan jest moim działem, mówi dusza moja, dlatego w nim mam nadzieję.
25. Dobry jest Pan dla tego, kto mu ufa, dla duszy, która go szuka.
26. Dobrze jest czekać w milczeniu na zbawienie Pana.
27. Dobrze jest, gdy mąż nosi jarzmo w młodości.
28. Niech siedzi w samotności i milczy, gdy Pan je nań wkłada.
29. Niech przytyka swoje usta do prochu, może jest jeszcze nadzieja.
30. Niech nadstawia policzek temu, kto go bije, niech się nasyca zniewagą!
31. Albowiem Pan nie odrzuca na wieki:
32. Gdy zasmuca, znowu się lituje według obfitości swojej łaski.
33. Zaiste, nieumyślnie trapi i zasmuca synów ludzkich.
34. Gdy się depcze nogami wszystkich więźniów ziemi,
35. Gdy się łamie prawo człowieka przed obliczem Najwyższego,
36. Gdy się krzywdzi człowieka w spornej sprawie, czy Pan tego nie widzi?
37. Któż może powiedzieć, że staje się coś, czego Pan nie nakazał?
38. Czy z ust Najwyższego nie pochodzi zarówno złe, jak i dobre?
39. Na co może uskarżać się człowiek, póki żyje? Niech się uskarża na swoje grzechy!
40. Doświadczajmy i badajmy nasze drogi i nawróćmy się do Pana!
41. Wznieśmy nasze serca i nasze dłonie do Boga w niebiesiech!
42. Myśmy odpadli i zbuntowali się, dlatego Ty nie przebaczyłeś.
43. Okryłeś się gniewem i prześladowałeś nas, bezlitośnie zabijałeś.
44. Okryłeś się obłokiem, tak że modlitwa do ciebie nie dochodzi.
45. Uczyniłeś nas śmieciami i pomiotłem pośrodku ludów.
46. Rozdziawiają przeciwko nam swoje usta wszyscy nasi nieprzyjaciele.
47. Naszym udziałem stały się strach i grób, spustoszenie i zagłada.
48. Strumieniami wód zalewają się moje oczy nad zagładą córki mojego ludu.
49. Moje oko bez przerwy zalewa się łzami, nie ma ulgi,
50. Aż Pan z niebios spojrzy i popatrzy.
51. To, co widzę, sprawia ból mojej duszy z powodu wszystkich córek mojego miasta.
52. Polowali na mnie ustawicznie jak na ptaka ci, którzy bez powodu są moimi nieprzyjaciółmi.
53. Do milczenia chcieli mnie przywieść na żywo w dole i zarzucali mnie kamieniami.
54. Woda dosięgała mojej głowy, pomyślałem: Zginąłem.
55. Wzywałem twojego imienia, Panie, z głębokiego dołu.
56. Wysłuchałeś mojego głosu: Nie zamykaj swojego ucha na wołanie i błaganie moje!
57. Zbliżyłeś się do mnie, gdy cię wzywałem. Mówiłeś: Nie bój się!
58. Ty, Panie, prowadziłeś moją sprawę, wybawiłeś moje życie.
59. Ty, Panie, widziałeś moją krzywdę, wymierz mi sprawiedliwość!
60. Widziałeś całą ich zemstę, wszystkie ich zamysły przeciwko mnie.
61. Słyszałeś, Panie, ich obelżywe słowa, wszystkie ich zamysły przeciwko mnie.
62. Mowy i myśli moich przeciwników dzień po dniu godzą we mnie.
63. Patrz, gdy siadają i powstają, o mnie mówi ich pieśń szydercza!
64. Oddasz im Panie, na co zasługują, według dzieła ich rąk.
65. Zaślepisz ich serce; niech twoja klątwa spadnie na nich!
66. Ścigać ich będziesz w gniewie i wygubisz ich spod twojego nieba, Panie!