Słowo
START / MEDIA / SŁOWO

Słowo na dzień 16 czerwiec według
Zwycięskiego Planu Czytania Biblii.

Fragmenty do przeczytania to:
- Przypowieści Salomona 16
- List św. Pawła do Galacjan 5
- II Księga Kronik 04-05


Możesz także wysłuchać tych fragmentów :


- Przypowieści Salomona 16

- List św. Pawła do Galacjan 5

- II Księga Kronik 04-05




Przyp. 16:1-33
1. Rzeczą człowieka są rozważania serca, lecz od Pana pochodzi odpowiedź języka.
2. Wszystkie drogi człowieka wydają mu się czyste, lecz Pan bada duchy.
3. Powierz Panu swoje sprawy, a wtedy ziszczą się twoje zamysły.
4. Pan wszystko uczynił dla swoich celów, nawet bezbożnego na dzień sądu.
5. Każdy pyszałek jest ohydą dla Pana; z pewnością nie ujdzie on pomsty.
6. Miłość i wierność oczyszczają od winy, a dzięki bojaźni Pana stronimy od złego.
7. Gdy drogi człowieka podobają się Panu, Wtedy godzi On z nim nawet jego nieprzyjaciół.
8. Lepiej mieć mało, lecz nabyte sprawiedliwie, niż obfitość nabytą niesprawiedliwie.
9. Serce człowieka obmyśla jego drogę, lecz Pan kieruje jego krokami.
10. Wyrok Boży jest na wargach króla; gdy sprawuje sąd, jego usta się nie mylą.
11. Prawidłowa waga i szale wagi należą do Pana, wszystkie odważniki w worku są jego dziełem.
12. Zbrodnicze działanie jest ohydą dla królów, gdyż na sprawiedliwości opiera się tron.
13. Sprawiedliwe wargi podobają się królowi, kocha on tego, kto mówi szczerze.
14. Gniew króla to zwiastun śmierci, lecz mądry mąż może go ubłagać.
15. W jaśniejącej twarzy króla jest życie, a jego łaska jest jak obłok z deszczem wiosennym.
16. Więcej warte jest nabycie mądrości niż złota, a cenniejsze jest nabycie rozumu niż srebra.
17. Droga prawych to unikanie złego. Kto pilnuje swojej drogi, zachowuje życie.
18. Pycha chodzi przed upadkiem, a wyniosłość ducha przed ruiną.
19. Lepiej być pokornym z ubogimi, niż dzielić łupy z pyszałkami.
20. Kto zważa na Słowo, znajduje szczęście, a kto ufa Panu, jest szczęśliwy.
21. Kto ma mądre serce, ten zwie się rozumnym, a słodycz mowy pomnaża zdolność przekonywania.
22. Kto ma rozum, ten ma źródło życia, lecz głupota jest karą dla głupców.
23. Serce mędrca udziela mądrości jego ustom i pomnaża jego zdolność przekonywania.
24. Miłe słowa są jak plaster miodu, słodyczą dla duszy i lekarstwem dla ciała.
25. Niejedna droga zda się człowiekowi prosta, lecz w końcu prowadzi do śmierci.
26. Głód robotnika pomaga mu przy pracy, bo jego usta go pobudzają.
27. Nicpoń kopie doły zguby, a jego mowa jest jak ogień płonący.
28. Człowiek przewrotny wywołuje zwadę, a oszczerca skłóca ze sobą przyjaciół.
29. Człowiek gwałtowny zwodzi swojego bliźniego i wprowadza go na niedobrą drogę.
30. Kto przymruża oczy, ma przewrotne myśli, a kto zaciska wargi, ten już zło popełnił,
31. Wspaniałą koroną jest siwizna, dochodzi się do niej na drodze sprawiedliwości.
32. Więcej wart jest cierpliwy niż bohater, a ten, kto opanowuje siebie samego, więcej znaczy niż zdobywca miasta.
33. Losem potrząsa się w zanadrzu, lecz jego rozstrzygnięcie zależy od Pana.

Gal. 5:1-26
1. Chrystus wyzwolił nas, abyśmy w tej wolności żyli. Stójcie więc niezachwianie i nie poddawajcie się znowu pod jarzmo niewoli.
2. Oto ja, Paweł, powiadam wam: Jeśli się dacie obrzezać, Chrystus wam nic nie pomoże.
3. A oświadczam raz jeszcze każdemu człowiekowi, który daje się obrzezać, że powinien cały zakon wypełnić.
4. Odłączyliście się od Chrystusa wy, którzy w zakonie szukacie usprawiedliwienia; wypadliście z łaski.
5. Albowiem my w Duchu oczekujemy spełnienia się nadziei usprawiedliwienia z wiary,
6. Bo w Chrystusie Jezusie ani obrzezanie, ani nieobrzezanie nic nie znaczy, lecz wiara, która jest czynna w miłości.
7. Biegliście dobrze; któż wam przeszkodził być posłusznymi prawdzie?
8. Namawianie takie nie pochodzi od tego, który was powołuje.
9. Trochę kwasu całe ciasto zakwasza.
10. Jestem co do was przekonany w Panu, że nie inaczej myśleć będziecie; a ten, kto was niepokoi, kimkolwiek by był, poniesie karę.
11. A ja, bracia, jeśli jeszcze obrzezanie głoszę, za co jeszcze jestem prześladowany? Przecież wtedy ustaje zgorszenie krzyża.
12. Bodajby siebie uczynili rzezańcami ci, którzy was podburzają.
13. Bo wy do wolności powołani zostaliście, bracia; tylko pod pozorem tej wolności nie pobłażajcie ciału, ale służcie jedni drugim w miłości.
14. Albowiem cały zakon streszcza się w tym jednym słowie, mianowicie w tym: Będziesz miłował bliźniego swego, jak siebie samego,
15. Lecz jeśli jedni drugich kąsacie i pożeracie, baczcie, abyście jedni drugich nie strawili,
16. Mówię więc: Według Ducha postępujcie, a nie będziecie pobłażali żądzy, cielesnej.
17. Gdyż ciało pożąda przeciwko Duchowi, a Duch przeciwko ciału, a te są sobie przeciwne, abyście nie czynili tego, co chcecie.
18. A jeśli Duch was prowadzi, nie jesteście pod zakonem.
19. Jawne zaś są uczynki ciała, mianowicie: wszeteczeństwo, nieczystość, rozpusta,
20. Bałwochwalstwo, czary, wrogość, spór, zazdrość, gniew, knowania, waśnie, odszczepieństwo,
21. Zabójstwa, pijaństwo, obżarstwo i tym podobne; o tych zapowiadam wam, jak już przedtem zapowiedziałem, że ci, którzy te rzeczy czynią, Królestwa Bożego nie odziedziczą,
22. Owocem zaś Ducha są: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność,
23. Łagodność, wstrzemięźliwość. Przeciwko takim nie ma zakonu.
24. A ci, którzy należą do Chrystusa Jezusa, ukrzyżowali ciało swoje wraz z namiętnościami i żądzami.
25. Jeśli według Ducha żyjemy, według Ducha też postępujemy.
26. Nie bądźmy chciwi próżnej chwały, jedni drugich drażniąc, jedni drugim zazdroszcząc.

2 Kron. 4:1-22
1. Następnie kazał sporządzić ołtarz ze spiżu długi na dwadzieścia łokci, szeroki na dwadzieścia łokci, a wysoki na dwadzieścia łokci.
2. Kazał też sporządzić kadź odlewaną, wyobrażającą morze, okrągłą, długości dziesięciu łokci od krawędzi do krawędzi, pięć łokci wynosiła jej wysokość na krawędzi, obwód jej zaś wynosił trzydzieści łokci.
3. Pod nią były wokoło ozdoby w kształcie ogórków, po dziesięć na każdy łokieć długości, okalających kadź dookoła. Po dwa rzędy takich ozdób były odlane razem z nią.
4. Stała ona na dwunastu bykach, z których trzy były zwrócone ku północy, trzy były zwrócone ku zachodowi, trzy były zwrócone ku południowi, a trzy były zwrócone ku wschodowi, kadź zaś stała na ich wierzchach, a ich zady były zwrócone do wewnątrz.
5. Jej ściana była gruba na dłoń, krawędź zaś była zrobiona jak krawędź pucharu na kształt kwiatu lilii, a mieściła w sobie trzy tysiące wiader.
6. Kazał też sporządzić dziesięć wanien do obmywania i umieścić pięć z prawej, a pięć z lewej strony; obmywano w nich to, co przygotowano na całopalenie; kadź zaś służyła do obmywań kapłanom.
7. Dalej kazał sporządzić dziesięć świeczników ze złota, jak było przepisane, i umieścić je w przybytku, pięć z prawej, a pięć z lewej strony.
8. Dalej, kazał sporządzić dziesięć stołów i umieścić je w przybytku, pięć z prawej, a pięć z lewej strony, oraz sto złotych czasz.
9. Następnie kazał zbudować dziedziniec dla kapłanów i wielki dziedziniec, i drzwi dziedzińca, a drzwi te kazał obić blachą spiżową.
10. Kadź wszakże kazał umieścić w południowo-wschodnim rogu świątyni.
11. Churam zrobił wreszcie garnce, łopatki i czasze, i w ten sposób dokończył całą robotę, jaką miał wykonać dla króla Salomona w świątyni Bożej;
12. Dwie kolumny, dwie okrągłe głowice na szczycie kolumn, dwie plecionki do przykrycia owych dwóch okrągłych głowic, które były na szczycie kolumn,
13. Czterysta jabłuszek granatu do owych dwóch plecionek, a jabłuszek tych były dwa rzędy na jedną plecionkę do przykrycia owych dwóch okrągłych głowic na szczycie kolumn;
14. Dalej dziesięć podstawek i dziesięć wanien na tych podstawkach,
15. I jedną kadź, i dwanaście byków pod nią,
16. I garnce, i łopatki, i widelce, ze wszystkimi przyborami; wszystko to zrobił Churam-Abi dla króla Salomona dla świątyni Pana ze spiżu polerowanego.
17. Król zaś kazał je odlewać w formach glinianych w dolinie nadjordańskiej między Sukkot a Sereda;
18. A wszystkich tych przyborów kazał król sporządzić wielkie mnóstwo, tak iż wagi spiżu nie dałoby się obliczyć.
19. Salomon kazał też sporządzić wszystkie przybory, które są w świątyni Bożej, także ołtarz złoty oraz stoły na chleby pokładne,
20. I świeczniki, i ich lampy z czystego złota do zapalania ich, zgodnie z przepisem, przed miejscem najświętszym,
21. Również kwiaty i lampy, i szczypce ze złota, i to ze złota najwyższej próby;
22. I nożyki, i kropielnice, i czasze, i popielnice, wszystkie były z czystego złota; w bramie świątyni odrzwia wewnętrzne miejsca najświętszego, a także drzwi główne przybytku były ze złota.

2 Kron. 5:1-14
1. Gdy zakończona została cała robota, jaką Salomon kazał wykonać dla świątyni Pana, sprowadził tam Salomon święte dary swego ojca Dawida, srebro, złoto i wszystkie przybory i umieścił je w skarbcu świątyni Bożej,
2. Po czym zgromadził Salomon w Jeruzalemie starszych izraelskich i wszystkich naczelników plemion, książąt rodów synów izraelskich, ażeby przenieść Skrzynię Przymierza Pańskiego z Miasta Dawida, to jest z Syjonu.
3. Zgromadzili się zatem u króla wszyscy mężowie izraelscy na święto, a było to w miesiącu siódmym.
4. A gdy zeszli się wszyscy starsi izraelscy, Lewici wzięli Skrzynię
5. I zanieśli Skrzynię wraz z Namiotem Zgromadzenia, i wszystkie święte naczynia, jakie były w namiocie; zanieśli je kapłani i Lewici.
6. Król Salomon zaś i całe zgromadzenie izraelskie, które się u niego zebrało przy Skrzyni, składali na ofiary owce i bydło w takiej ilości, że nie da się liczby ich ustalić.
7. Potem kapłani umieścili Skrzynię Przymierza Pańskiego na miejscu jej w tylnej komnacie świątyni, w miejscu najświętszym pod skrzydłami cherubów.
8. Cheruby zaś rozpościerały swoje skrzydła nad miejscem Skrzyni, tak iż cheruby przykrywały Skrzynię wraz z jej drążkami z góry.
9. A drążki te były tak długie, że końce drążków było widać sprzed tylnej komnaty, z zewnątrz jednak były niewidoczne. Są tam do dziś dnia.
10. W Skrzyni zaś nie było nic jak tylko dwie tablice, które tam włożył Mojżesz pod Chorebem, gdzie Pan zawarł przymierze z synami izraelskimi po wyjściu z Egiptu.
11. Gdy zaś kapłani wychodzili z przybytku świętego - wszyscy bowiem kapłani, którzy się tam znajdowali, poświęcili się, nie pilnując kolejności grup,
12. A wszyscy lewiccy chórzyści: Asaf, Heman, Jedutun wraz ze swymi synami i pobratymcami, odziani w bisior, stali z cymbałami, lutniami i cytrami po wschodniej stronie ołtarza, a z nimi stu dwudziestu kapłanów dmących w trąby,
13. I trębacze, i chórzyści mieli jak jeden mąż i jednym głosem zaintonować pieśń chwały i dziękczynienia Panu - gdy więc wzbił się głos trąb i cymbałów i innych instrumentów do wtóru pieśni pochwalnej dla Pana, że jest dobry i że na wieki trwa łaska jego, świątynia, to jest świątynia Pana, napełniła się obłokiem,
14. Tak iż kapłani nie mogli tam ustać, aby pełnić swoją służbę, z powodu tego obłoku, gdyż świątynię Bożą napełniła chwała Pana.


© 2004-2019 Kościół Zielonoświątkowy Zbór "BETEL" w Bydgoszczy. Wszelkie prawa zastrzeżone. Nasza strona internetowa korzysta z plików cookies. Wiecej informacji o polityce cookies